این روز ها در هیاهوی ازسرگیری تحریم ها؛ كشته شدن خاشقچی و اوضاع هولناك اقتصادی طیفی از رادیكالهای آزاد نظام جمهوری اسلامی مسایلی را مطرح می كنند كه معلوم نیست از جنس امید است؛ از جنس یادآوری است و یا از جنس تقلای بی فایده

تستری هیچ تكیه بر دیوار ندادی و اسایش نخواستی. علت اسایش نخواستن ادب به جای استادی بود كه در مصر جای داشتی. چهار انگشت پای ببستی و از درد نداشته نالیدی و استاد در مصر چهار انگشت نبستی و از درد ای بنالیدی. و چون روزگار سرآمد بر دیوار تكیه دادی و راحتی خواستی و تلكلف كنار نهادی و در این حال ذوالنون در مصر بمردی.

انسان ابتدا می ترسید و دلیلش را نمی دانست. بعدها بازهم ترسید ولی دلیلش را فهمید . كمی بعد برای دلیل ترسش فلسفه تراشید. مدتها فلسفه ترسش را می فهمید ومدام نظرش عوض می شد. به یك جایی رسید كه فهمید نباید بترسد اما نمی دانست به جای ترسیدن چه كند؟

به بهانه خواندن كتاب "عرفانهای یهودی" از گرشوم گرهارد شولم

دین ها و پیامبر پس از رهایی از مساله اثبات و استقرار دینشان باید به دو سئوال جدید پاسخ بدهند. نخست اینكه خدای دینشان چگونه می تواند دقیق تر تعریف شود و سپس این كه دین جدید چه كاركردهایی برای دین داران دارد.

انسان ناامیدی كه حتا نشانه های زمینی معنوی را نمی تواند باور كند چگونه می تواند بپذیرد كه نوشته های كتابهای دینی اسمانی هستند؟ مساله دوم این است كه نشانه ها از طرف كسی از آسمان آمده است كه باید انسان را پروش دهد. یعنی پروردگار او؟

این پروردگار اسمانی چه چیزی می تواند باشد. اگر دیدگاه هگل را بپذیریم كه یك روح جهانی تاثیر گذار ماورای همه ما وجود دارد ایا آیه یك سوره رعد را درست فهمیده ایم و پذیرفته ایم.

درجایی كه طغرل بیابانگرد خراسان را در نوردید و اصفهان و همدان و آذربایجان را در دست گرفت سهم كندری چه بود؟ فرزندان ساسان كجا بودند؟ آل سامان چه كرد؟ به گاهی كه آلب ارسلان به تخت نشست خواجه نظام الملك در سر چه داشت و چرا تیغ كین خواجه عمیدالملك را پیش از خنجر آلب آجین ساخت.

چه داستان آشنا و پر فقره ای است. بی سامانی ملك و كینه خویشان و جور دیگران. گر خواجه و عمیدالملك بزرگمهر و برزویه بودندی این ملك فاروق و محمود و سعد و طغرل و آلب و دیگری ندیدی..

از جهاتی باید به یهودیان حق داد كه مسیح را باور نكنند. محمد و موسی مانند انسانهای عادی زاده شدند؛ شغل پیدا كردند و پس از چهل سال درست در سن پختگی پیامبر شدند. سرانجام هر دو در بستر مانند انسانهای دیگر

برای ما كه عاشق فوتبال بودیم؛ سالهای 1980و1984و1988 اولین تجربه های فوتبال ایران در آسیا بود. تا قبل از 1988 كه اولین جام ملتهای آسیای بعد از جنگ بود همیشه این بازیها سمبل نامردی عربها بود. سمبل بازی نكردن با عراق؛ بدشانسی آوردن و ناداوری و البته اشتباهات بازیكنان بود. ملتهای آسیا 1980 كویت چند روز قبل از شروع جنگ آغاز شده بود. كویتی ها نامردی را تمام كردند. تیمی 1980 ایران تیمی بود كه نصفش جوان بود و نصفش بازمانده تیم افسانه ای جام جهانی 1978.

Vice به معنای گناه یا فسق اسم فیلم مستندی که واقعا در باره دیک چنی ساخته شده است! هاشمی زنده است هم فیلم مستندی است که از آرشیو صدا و سیما مونتاژ شده است. هاشمی و دیک چنی قابل مقایسه باهم نیستند. یکی کاوبوی عرق خور دلال مسلک دیگری ملازاده روستایی که دست بر قضا همیشه نفر دوم نظام جایگزین نظامی که اون با تهیه اسلحه؛ بساز بفروشی و زندانی شدن و سربازی رفتن و .. با هاش مبارزه کرده

هیچ وقت نمی توانم جایی از زندگی ام را اینقدر دقیق خط بکشم ولی 6 بهمن 70 روزی بود که مرد رویاهای کودکی من مرد . یعنی کودکی من مرد و نوجوانی من متولد شد. سمبل نوجوانی من ضبط نقره ای رنگی بود که دستاورد سرکشی من عصیانگر در یک خانواده بنیاد گرای بی منطق بود. از فردای 6 بهمن 70 همان طوری که پدر بزرگ من مرد؛ من هم کل دنیای کودکی ام رو به خاک سپردم و به دنیای نوجوانی ام رسیدم.